jueves, 19 de noviembre de 2015

Outono festeiro

A semana pasada, coincidindo día de San Martiño, celebramos no cole o día do Peón e o Magosto.
Foi un día de moita festa, troula e xogo.
Pero toda celebracion leva un traballo previo asociado e, neste caso, o alumnado de 6º de Primaria do grupo de mantemento da biblio, fixo recompilación da nosa literatura popular que plasmou en varios murais informativos que decoran agora a biblioteca e o corredor.


Son chulos, verdade?

O mesmo alumnado foi o encargado de ler o manifesto que limos antes de empezar a xogar coas nosas buxainas:

Para chegar á miña orixe hai que remontarse a tempos que se perden na memoria;esta está nun buxo. Fixéronme no banco de desvastar dun zoqueiro; chantáronme un cravo medio enferruxado e déronme un xeito que semellaba unha pera. De seguido cun cordello medio esfiañado enroscáronme e chimpáronme con forza ao chan e eu dei en virar e virar sen campanear. Gardáronme nunha caixiña.
Ao cabo duns día o zoqueiro ofreceulle aquela caixa ao seu neto, Lelo. Abriuna e, ao verme , alumáronselle os ollos. Desde aquela estivemos xunguidos o un ao outro; sempre que tiña ocasión, xa fora camiño da escola, no recreo... botábame unha bailaretada de cando en vez.
Lelo e eu, eu e Lelo,  chegamos a ser uns campións.
Pero Lelo medrou e chegou un momento en que só el andaba cun peón a cotío. Cun sorriso deume un bico, meteume na caixiña e gardoume no baúl dos recordos.
Alí quedei para sempre, ou a lo menos iso cría. Ata que un día recoñecín a voz e o sorriso do Lelo que a goma do tempo aínda non dera borrado. Xa non era aquel compañeiro de xogos e viña cunha nena. Presentounos: “aquí o meu Viravira e esta é Xela, a miña neta.
Logo me afixen a ela; máis custoume axeitarme ao novo mundo. Mudaran moitas cousas ao longo daqueles máis de 60 anos que eu pasara no baúl.
Un día levoume á escola, que pouco se parecía á de Lelo. Ía celebrarse o Día do Peón. Xela –grazas ao seu avó- era a mestra das mestras bailándome. Sentíame moi feliz con outros peóns. Tamén descubrín neses días cousas moi interesantes que nin sospeitaba.
A primeira foi que disque ata había pouco era o rei de todos os xogos, que tiña irmáns- grandes e pequenos – espallados por todo o mundo, con nomes tan chusqueiros como buxaina, trompo, baldufa, pirinola...
A segunda que, os rapaces agora non xogan fóra porque teñen consola, en troques de asubiar mándanse guasás e cambiaron o io- ió polo Pocoió e ao peón polo esmarfón
Por iso, o Día do Peón ven a ser unha ocasión inmellorable para homenaxear aqueles enredos e xogos, agora esquencidos, e na medida do posible recuperalos.

O día chegou!!!

Adiante rapaces e rapazas!
Enroscádeme a piola porque sen capa non podo bailar.
Erguede os brazos ao ceo!
Á de unha, á de dúas e á de tres, lanzádeme a todo fungar!
Eu virarei e virarei...polo medio e o arredore
E vós, nenos e nenas, mantede vivos os xogos de sempre.

( Adaptación do manifesto escrito por Secundino García Mera)


Podedes desfrutar recordando connosco os mellores momentos dese día con estas imaxes: 







VIVA O MAGOSTO! 

VIVA O PEÓN!

VIVA O OUTONO FESTEIRO!!